Polska - Budynek PZU w Bydgoszczy
Budynek PZU – XVIII-wieczny zabytkowy budynek poprzemysłowy w Bydgoszczy. Budynek wzniesiono w końcu XVIII wieku dla potrzeb przeniesionej spod Berlina w 1774 r. do Bydgoszczy rafinerii cukru trzcinowego. Zbudowano go w miejscu dawnej fosy i wałów zamku bydgoskiego. Był to największy budynek należący do tego przedsiębiorstwa, użytkowany m.in. do celów administracyjnych. Materiał budowlany konieczny dla wzniesienia obiektu pochodził z ruin pobliskiego zamku. Rafineria cukru trzcinowego była największym przedsiębiorstwem w Bydgoszczy na przełomie XVIII i XIX wieku. Surowiec (zachodnioindyjską trzcinę cukrową) dostarczano drogą wodną z Gdańska, wobec czego położenie obiektów rafinerii nad rzeką było nad wyraz dogodne. Właścicielami przedsiębiorstwa byli bracia Schickler z Berlina. Później rafineria stała się własnością jednej z najstarszych firm bankierskich z Berlina: Splittgerber und Daum. Oprócz rafinowania cukru firma produkowała również odzież dla Murzynów amerykańskich. Prawdopodobnie z Bydgoszczy eksportowano wówczas do Ameryki ubrania lniane Wzrost produkcji cukru nastąpił po 1807 r., kiedy rafinerii bydgoskiej przyznano specjalne ulgi Fryderyka Augusta III. Produkcja cukru wynosiła wówczas 250 ton rocznie, przy zatrudnieniu ok. 20 osób. Kres działalności zakładu nastąpił w 1818 r. z powodu utraty rynku zbytu, jakim były ziemie Królestwa Kongresowego. Odtąd zaprzestano warzenia cukru i ograniczono się do składowania i sprzedaży produktu sprowadzanego z rafinerii berlińskiej. W 1823 r. działalność ograniczono, a w 1834 r. całkowicie zaprzestano. Budynki rafinerii zostały sprzedane. Budynek administracyjny rafinerii cukru już od 1818 r. pełnił funkcje mieszkalne. W latach 1908-1917 mieściło się tu Ewangelickie Seminarium Nauczycielskie, a po II wojnie światowej Biuro Ewidencji Ludności oraz Inspektorat PZU. W połowie lat 90. XX w. budynek przeszedł generalny remont.