Polska - Fort VIII Twierdzy Toruń
Fort VIII Twierdzy Toruń (dawniej IV b, Herzog Albrecht, obecnie Kazimierza Wielkiego) - pośredni fort u wylotu ul. Bielańskiej. Fort powstał w latach 1888-1890 na planie trapezu. Był przeznaczony dla trzystuosobowej załogi i obsługi dział, zaś uzbrojenie całości stanowiło sześć dział. Dostęp do obiektu był broniony jedynie przez wały ziemne oraz żelazny most zwodzony nad suchą fosą, wiodący do bloku wjazdowego z bramą główną. Z barkami fortu łączyło się pięć schronów piechoty. W 1893, w czasie modernizacji, otrzymał trzy pancerne wieżyczki obserwacyjne typu W.T90. Po powrocie Torunia do Polski w 1920 został zaadaptowany na koszary. W czasie hitlerowskiej okupacji Torunia w czasach II wojny światowej pełnił funkcję więzienia śledczego przeznaczonego dla ludności polskiej. Trafiło do niego wielu aresztowanych członków pierwszych polskich organizacji konspiracyjnych w Toruniu, z których kilkunastu zostało zamordowanych na terenie fortu. 6 VII 1940 91 więźniów fortu zostało przewiezionych do Sachsenhausen . W dalszym okresie okupacji hitlerowcy urządzili na terenie fortu magazyn Luftwaffe. Na terenie fortu znajduje się mocno już zdewastowany pomnik składający się z dwóch mieczy i tablic z herbem Torunia oraz napisem "Zginęli za Ojczyznę", dziś już nieczytelnym. W latach 60. podjęta została częściowa rozbiórka obiektu. Ostatecznie prac dekonstrukcyjnych nie zakończono, niemniej fort nie ma od tego czasu gospodarza i systematycznie niszczeje, zalewany przez wodę i dewastowany. Do dziś zachowała się jedna wieżyczka obserwacyjna, oba położone na wale schrony oraz linie umocnień ziemnych.