Kościół polskokatolicki w Bydgoszczy – świątynia parafii polskokatolickiej pw. Zmartwychwstania Pańskiego w Bydgoszczy. Budynek kościoła powstał w 1864 r. jako dom modlitwy dla Zjednoczenia Apostolskiego (irwingianów). Był to pierwszy obiekt sakralny zbudowany na terenie obecnego Śródmieścia, w 11 lat po wytyczeniu urbanistycznym nowej dzielnicy łączącej Stare Miasto z dworcem kolejowym. Nie jest znany autor projektu budowli. W 1892 r. świątynia została rozbudowana o kaplice boczne. Do 1945 r. służyła niemieckojęzycznej gminie wyznaniowej Kościoła Nowoapostolskiego. W 1946 roku władze miejskie przydzieliły świątynię kościołowi polskokatolickiemu, którego bydgoska parafia pw. Zmartwychwstania Pańskiego istniała od 1925 r., lecz nie posiadała wcześniej własnego obiektu, w którym mogłaby sprawować kult religijny. Począwszy od lat 50. XX wieku prowadzono w budynku prace modernizacyjne. Wykonano m.in. elewację zewnętrzną kościoła, a w latach 1978-1979 przeprowadzono remont wnętrza. Zbudowany został wówczas ołtarz posoborowy, położono nową posadzkę w prezbiterium, zakupiono nowe lichtarze, naczynia liturgiczne i szaty, położono ponadto nowy dach z blachy ocynkowanej, a plac przed kościołem wybetonowano. W 1982 roku przy kościele zbudowano nową plebanię. Aktualnie kościół ten skupia w Bydgoszczy i okolicy ok. 300 rodzin parafian.