Kościół św. Wacława w Radomiu wzniesiony w 2. połowie XIII w., ufundowany przez księcia Leszka Białego. W 1440 r. został rozbudowany i częściowo przebudowany w stylu gotyckim. W 1802 r. kościół Św. Wacława zajęli Austriacy na magazyn wojskowy. W okresie Księstwa Warszawskiego był częściowo przebudowany (1809 r.) i użytkowany nadal na cele magazynowe. Dalszej przebudowie uległ w połowie XIX w., kiedy został zamieniony przez władze rosyjskie na etapowe więzienie skąd wywożono zesłańców na Syberię. W roku 1922/1923 kościół był szpitalem epidemicznym, przeznaczonym dla chorych na tyfus podczas szalejącej wówczas w Radomiu epidemii tej choroby. W okresie międzywojennym (1930-1939) użytkowany był jako dom Starców, następnie mieścił się w nim Oddział Psychiatryczny Szpitala Miejskiego. Od 1978 r. ponownie pełni funkcję sakralną. W latach 1980-86 odrestaurowany według projektu architekta prof. Wiktora Zina. Poświęcenia dokonał w dniu 9 czerwca 1985 r. ks. biskup dr. Edward Materski.