Polska - Kościół św. Wojciecha w Bydgoszczy
Kościół św. Wojciecha w Bydgoszczy - kościół położony w Bydgoszczy, którego patronem jest św. Wojciech. Budowa kościoła odbyła się w kontekście intensywnego rozwoju ewangelickiej architektury sakralnej w Bydgoszczy i na jej przedmieściach w końcu wieku XIX i na początku XX. Wówczas wzniesiono na tym terenie osiem zborów ewangelicko-unijnych, w większości neogotyckich, licowanych czerwoną cegłą. Gmina ewangelicko-unijna na terenie Okola, składająca się niemal wyłącznie z wyznawców narodowości niemieckiej powstała w II połowie XIX wieku. Na początku wieku XX wyodrębniła się z niej i zbudowała własną świątynię wspólnota zamieszkująca Wilczak. Gmina na Okolu doprowadziła do budowy własnej świątyni w 1895 r. Jednak w pierwszej dekadzie XX wieku, w czasie, gdy w okolicy budowało się kilkanaście nowych świątyń ewangelicko-unijnych, na miejscu starego postanowiono wnieść nowy, okazalszy budynek. Nie jest znany twórca projektu świątyni. Prace przy wznoszeniu i wyposażeniu kościoła rozpoczęto w 1912 i ukończono w 1913 r. Uzyskał on wówczas wezwanie św. Jana Apostoła. Świątynia służyła niemieckiej gminie kościoła ewangelicko-unijnego do 1945 r., chociaż najlepsze lata dla rozwoju parafii i zboru zakończyły się już wraz z wybuchem pierwszej wojny światowej. Po 1920 r. liczba ewangelików w Bydgoszczy znacznie się zmniejszyła. Ostatnim proboszczem w latach 30. i przypuszczalnie do 1945 roku był pastor Hans Staffehl, który jednocześnie prowadził parafię na Wilczaku. Po wyjściu Niemców z Bydgoszczy świątynia parafia ewangelicka przestała istnieć. Władze miejskie przekazały świątynię do użytku katolików. Poświęcona w dniu 15 kwietnia 1945 r., otrzymała wezwanie św. Wojciecha. 1 października 1946 r. kard. August Hlond erygował parafię. Świątynię przystosowano do sprawowania liturgii katolickiej. W latach 50. XX w. wykonano nowe polichromie w prezbiterium. W latach 1977–1980 wybudowano plebanię, a w 1989 r. dobudowano dom gospodarczy z garażami.