Polska - Nagrobek Kazimierza Jagiellończyka
Nagrobek Kazimierza Jagiellończyka – jeden z ważniejszych przykładów późnogotyckiej rzeźby w Polsce, dzieło Wita Stwosza. Znajduje się przy południowo-zachodnim narożniku Kaplicy Świętokrzyskiej w katedrze na Wawelu w Krakowie. Kaplica Świętokrzyska powstała w latach 1467-1477 jako fundacja króla Kazimierza Jagiellończyka i jego żony Elżbiety, pomyślana jako miejsce wiecznego spoczynku pary królewskiej. Otrzymała ona bogate wyposażenie, m.in. ołtarze Świętej Trójcy i Matki Boskiej Bolesnej, królewskie stalle, lecz o monarszym charakterze kaplicy poświadczały nagrobki króla i królowej, przy czym ten ostatni nie zachował się do dziś. Kazimierz Jagiellończyk zmarł 7 czerwca 1492. Sam nagrobek najprawdopodobniej fundowała Elżbieta Rakuszanka, o czym zresztą wspomina passus w kronice Macieja z Miechowa relacjonujący uroczystości pogrzebowe króla. W przeciwieństwie do pochówków poprzednich monarchów, kiedy to chowano zwłoki do wnętrza tumby, w tym przypadku nagrobek stanowi swojego rodzaju kenotafium – ciało Kazimierza Jagiellończyka pochowano pod posadzką kaplicy. Dzieło wykonali Wit Stwosz i Jörg Huber z Passawy, który zostawili swoje sygnatury na nagrobku. Kilkakrotnie odnawiany, ostatnio w 2005, kiedy to przywrócono części detalu, m.in. kwiatony.