Polska - Pałac w Szklarach Górnych
Pałac w Szklarach Górnych – barokowy pałac w Szklarach Górnych w Polsce w województwie dolnośląskim, w powiecie lubińskim, w gminie Lubin. W miejscu istniejącego neobarokowego pałacu w latach 1715-1725 wzniesiono pałac w stylu barokowym wg projektu znakomitego architekta śląskiego Johana Blasiusa Peintera, z inicjatywy hrabiego d’Hautois de Bronne z Lotaryngii w miejscu wcześniejszego dworu. W miejscu dworu znajdował się w I połowie XIV wieku zamek otoczony fosą, pełniący funkcję strażnicy granicznej. Hrabia d’Hantois de Bronne nie mając potomstwa w linii prostej, przekazał pałac wraz z dobrami bratankowi, hrabiemu Haussonville i w rękach tego rodu pałac był do 1833 roku. Po 1833 przez 60 lat pałac należały do Fuhrmanna-Karringa. W 1899 roku pałac z posiadłością nabyła zniemczona rodzina włoska Ballestrem di Castellengo. W 1900 roku Franz hrabia Mikołaj Bellestrem przebudował istniejący pałac nadając styl neobarokowy, zlikwidowano barokowy most, a na jego miejscu od frontu wzniesiono szeroki podjazd z balustradą, na której postawiono dwa charakterystyczne lwy. Po bokach powstały gazony obsadzone drzewami i krzewami. W 1910 r. budowlę poszerzono o dwa boczne symetryczne skrzydła. Pałac własnością rodziny Ballestrem di Castellengo był do 1945 r., ostatnim właścicielem był dr Michael Wolfgang Friedrich Franz, który uciekając przed Armią Czerwoną, zginął w czasie amerykańskiego nalotu na Drezno w lutym 1945 r. Po II wojnie światowej pałac był własnością państwa, w którym przez wiele lat zamieszkiwali pracownicy miejscowego PGR-u. Pałac remontowany był w latach 1970-1971. Ostatnią renowację pałacu przeprowadzono w 1995 roku. W latach 1973-1983 znajdował się w nim Zakład Poprawczy Ministerstwa Sprawiedliwości.