Polska - Sień katedralna na Wawelu
Sień katedralna, dawniej Kaplica świętego Mikołaja – sień Katedry Wawelskiej, prowadząca do kapitularza katedralnego. Znajduje się w północnej nawie bocznej, pomiędzy kaplicami Maciejowskiego, a Czartoryskich. Obiekt powstał w 3. ćwierci XIII wieku jako kaplica pod wezwaniem świętego Mikołaja. W latach 1459 – 1456 część wnętrza przeznaczono na kaplicę Hinczy z Rogowa. Wówczas obie kaplice przedzielono. Na początku XVII wieku kaplicę odrestaurowano z powodu prac przy nowym kapitularzu. Wtedy to ołtarze przestawiono. Roboty wykonał Matys Świętek, za co dostał 40 florenów. W 1628 roku odnowiono wnętrze z funduszy kanoników katedralnych Adama Szypowskiego i Krzysztofa Nosarzewskiego. Gotycki ołtarz świętego Mikołaja przekazano w 1629 roku do Zborówka. Do kaplicy wykonano nowy ołtarz z drewna. W nim znajdował się obraz, przedstawiający Jezusa Chrystusa, ukazującego się Marii po zmartwychwstaniu, po bokach którego stały figury Piotr Apostoł i Paweł z Tarsu. W jego zwieńczeniu umieszczony był obraz Święty Mikołaj w asyście świętego Wacława i świętego Floriana. Ołtarz przekazali egzekutorzy testamentu kanoników. Następnej przebudowy dokonano w latach 1773 – 1775 według projektu Dominika Pucka. Zniesiono wtedy kaplicę świetego Mikołaja i urządzono tu sień do kapitularza oraz biblioteki kapitulnej. W obiekcie ustawiono rokokowe schody, a kaplicę Hinczy zniszczono, łącząc ją z sienią.