Cerkiew metropolitalna Świętej Równej Apostołom Marii Magdaleny — świątynia z II poł. XIX wieku powstała na miejscu zburzonego w końcu XVIII wieku kościoła św. Andrzeja z inicjatywy księcia Czerkasowa, dyrektora Komisji Spraw Wewnętrznych i Cerkiewnych Królestwa Polskiego. Zaprojektowana przez Mikołaja Syczewa i w pierwotnej wersji miała być zwieńczona jedynie pojedynczą kopułą. Pod wpływem ówczesnych władz rosyjskich dodano jeszcze cztery mniejsze, z których dwie zachodnie pełnią obecnie rolę dzwonnic. Pracami budowlanymi kierował inżynier pułkownik Palicyn. Ściany cerkwi pokryto freskami autorstwa Winogradowa, złocony trzyrzędowy ikonostas wykonał malarz Wasiljew. Pierwotnie cerkiew miała posiadać oświetlenie gazowe, czemu jednak sprzeciwił się biskup Joanicjusz. Aktywnie wsparła budowę cesarzowa Maria Aleksandrowna, fundatorka głównej ikony. W 1892 w cerkwi pojawił się drugi ołtarz św. Jowa Poczajowskiego. Kamień węgielny pod budowlę położono 14 czerwca 1867, a poświęcenie odbyło się już 29 czerwca 1869. cerkiew miała służyć dużej kolonii rosyjskiej zamieszkałej w okolicach dzisiejszej ul. Jagiellońskiej oraz podróżnym przybywającym z głębi Rosji, wysiadającym na Dworcu Wileńskim. Jedna z dwóch (druga to cerkiew przy cmentarzu prawosławnym na Woli) cerkwi ocalałych w Warszawie po akcji wyburzania świątyń prawosławnych w Polsce po odzyskaniu niepodległości w latach 20. XX wieku. Od 1921 jest Soborem Metropolitalnym Polskiego Autokefalicznego Kościoła Prawosławnego. Mimo tego w latach 20. istniały plany jej zburzenia, ostatecznie niezrealizowane. Od 1928 w podziemiach cerkwi przechowywane są ocalone fragmenty mozaik z nieistniejącego soboru Aleksandra Newskiego w Warszawie. Jest pierwszą cerkwią w Warszawie wybudowaną od podstaw jako samodzielny obiekt. Znajduje się na warszawskiej Pradze Północ, naprzeciwko dworca PKP Warszawa Wileńska oraz kompleksu budynków b. Dyrekcji Okręgowej Kolei Państwowych, obecnie siedziby spółki Polskie Linie Kolejowe.